نامه های سهراب رحیمی، نامه پراکنی نیست. حرفهای دوستانه با اهل دل است
اگر حرف بزنم می گویند تندروی کرده ای
اگر سکوت کنم می گویند نمی فهمد
اگر نامه ای بنویسم می گویند نامه پراکنی کرده ای
اگر شعرشان را نقد کنم؛ دشمنم می شوند
اگر از نوشته هاشان تعریف کنم، متهمم می کنند
اگر یک کلمه ی انتقادی بنویسم؛ هزار وبلاگ انتقادی در جوابم می نویسند
اگر زندگی کنم؛ جایشان را تنگ کرده ام
اگر شاعر باشم؛ فضا را برای افاضات خودخواهانه ی شاعرانه شان تتگ کرده ام
آیا هیچ کس در این جهان، بیش از من دلسوز شعر بوده است؟
و البته تمام توهین های شاعران به من از سر دلسوزی بوده است و بس
و ای کاش دوستان به جای دلسوزی برای شخص؛ کمی دلسوزی برای آبروی شعر و شاعر داشتند
سهراب رحیمی
اگر حرف بزنم می گویند تندروی کرده ای
اگر سکوت کنم می گویند نمی فهمد
اگر نامه ای بنویسم می گویند نامه پراکنی کرده ای
اگر شعرشان را نقد کنم؛ دشمنم می شوند
اگر از نوشته هاشان تعریف کنم، متهمم می کنند
اگر یک کلمه ی انتقادی بنویسم؛ هزار وبلاگ انتقادی در جوابم می نویسند
اگر زندگی کنم؛ جایشان را تنگ کرده ام
اگر شاعر باشم؛ فضا را برای افاضات خودخواهانه ی شاعرانه شان تتگ کرده ام
آیا هیچ کس در این جهان، بیش از من دلسوز شعر بوده است؟
و البته تمام توهین های شاعران به من از سر دلسوزی بوده است و بس
و ای کاش دوستان به جای دلسوزی برای شخص؛ کمی دلسوزی برای آبروی شعر و شاعر داشتند
سهراب رحیمی
